Yazdığınız mesajlara yorum veya beğeni geldiğinde bildirim almak istiyorsanız ya da diğer kullanıcılarla özel mesajlaşabilmek için lütfen Kayıt olun.

0 Dökelim içimizi... Gördüğüm bir fotoğrafın beni bu kadar etkimeyeceğini sanmazdım. İliklerime kadar kalbimin kırıldığını hissediyorum. Kendimi hiç bu denli yalnız hissetmemiştim. Güzel şeyler, güzel hisler yaşamaya benim de hakkım yok mu? Neyi yanlış yapıyorum da bu hale geldim? Eski ben olsam gururumdan ödün vermez, tek başıma her şeye karşı koyardım. Ama her şey gibi biz de değişiyoruz ve ben artık yaşadığım şeylere tek başıma ayakta duramadığımı kabul ediyorum. Kendim ile çelişmek belki yüzleşmek de zor geliyor olabilir bilemiyorum. Şu an üzgünüm ve bunun birçok sebebi var. İnsan hastayken sağlıklı düşünemiyor sanırım bunun da etkisi var. Çok karışık yazıyorum ama zihnim tamamen çorba olmuş durumda şu an. Yıllar sonra okuduğumda saçmalamışım bile diyebilirim ama bu hisleri not etmem gerekiyordu. Şu an dinlediğim şarkı ile bitirip kısa tutayım yazımı. Sezen Aksu - Biliyorsun