0 ailemi çok seviyorum onlar için canımı bile veririm ama öyle bir noktaya geldim ki beni seneler önce kahvedeki boş boş oturup karısını cocgunu evde bırakıp tütünden parmakları sararmış adamlar her gün birinin evinde toplanıp o ne yapmış bu ne yapmış diyen dedikodudan karınları çatlamış kadınlar laf etmesin diye rızam olmadan okula göndermemek ve ölümle tehtid ettiler kapanmak için senelerce içime attım utanmasinlar benden diye ama yakınlarım öldükce şunu düşündüm ölsem arkamdan ne güzel kapamisti demiyeceklerdi degilmi ben tabulari yıkmak istiyorum artık kendim olmak istiyorum on yargili olmayın itibar ile yaşayın ucunda ölüm bile olsa gülümseyin ve kendiniz olun ve benim için de dua edebilirmisiniz ( ihtiyacım var) mücadele ettigim çok şey var üstesinden geleceğime inanıyorum uğrunda giden başım bile olsa kendimden vazgecmiyecegim