7 Duvarlarım soğuk. Kafamı her kaldırdığımda, tavansız zihnimden, ruhumun yıldızlarını görüyorum. Bir şeyler var orada bir yerde. Var gibi, ama görünmüyor. Belki de ben göremiyorum. Karanlık... Dizginleyemediğim ruhumun karası her geçen zaman, azar azar, ilerliyor zihnime. Tutamıyorum. Sesim çıkmıyor. Ağlamak istiyorum. Nefesimi vermekten korktuğum için yapamıyorum. Sırtımdaki yükler çok ağır. Ruhumun ipleri öyle bir kör düğüm ki, benim dahil, kimsenin tırnakları bunları çözebilecek kadar sağlam değil.
7 Tam 8 saat ne geceydi ama uzun, sessiz, sensiz ve havasız ne geceydi ama içim çığlıklar atıyordu lâkin duyan yoktu içindeki haykırışları ben hiç istifimi bozmadan öylece oturmuş bir bank'a elimde çayım öylece gök yüzüne bakıyordum yıldızlara yüzünü çiziyordum ne şarkılar dinledim seninle haberin yoktu ne çaylar içtik seninle haberin yoktu ne gülüştük seninle haberin yoktu ne geceydi be ulan ne geceydi be bir an duraksadım hava soğudu sanki üşüyordum derken senin ağladığını hissettim sanki sonra farkına vardım ki hıçkırık sesleri yüreğimden geliyor kendime geldim baktım yoksun bir başıma bankta öylece dalıp dalıp gitmişim ama ne geceydi be...
