8 Galata Kulesi'nin efsanevi bir hikayesi vardır. Belki bilenler vardır içinizde.

Şöyle ki, Galata'ya ilk kiminle çıkarsan -karşı cinsten tabii- onunla evlenirsin diye rivayet edilir.

Bunu ilk duyduğumda biraz şaşırdım açıkçası, nereden yola çıkmışlar acaba diye. Biraz araştırınca Galata'nın Kız Kulesi'ne aşık olduğunu duydum. Belki de Galata kendi aşkına ulaşamayınca başka aşıklara umut veriyordur? Kim bilir…

8 Bu yazı hala içinde bir yerlerde az da olsa umudu, umudunu çoktan yitirenlere, farklı şehirlerde aynı gökyüzüne bakanlara, aynı şehirde onunla karşılaşmaya korkanlara, ayrı yataklarda birlikte uyananlara, terk edilenlere, en çok güvendiği insan sayesinde güvenmemeyi öğrenenlere, bir daha güvenemeyecek olanlara, ailesi tarafından sevilmeyenlere, gece yastığı ısıra ısıra sessizce ağlayanlara, yaşadığı şehirden hoşnut olmayanlara, yanacağını bile bile sevmeye devam edenlere, o başkasıyla mutlu deyip sevmekten vazgeçenlere, mutluymuş rolü yapanlara, hayatlarında birşeyler hep eksik hep yarım olanlara, her onun adını duyduğunda hala içi titreyenlere, bir de onun adını her duyduğunda midesi bulananlara, gece sabahlara kadar sevdiği için uykusuz kalanlara, hatta mesajlaşırken uyuya kalanlara, birini uzaktan sevmenin ne kadar kutsal bir duygu olduğunu bilenlere,
adına şiir yazılmamış kadınlara/adamlara, bir de dokunamayacak kadar uzağında olan kişilere şiirleriyle dokunanlara, sevdiği insan için hayallerinden vazgeçenlere, hayallerine sadece sevdiği kişiyi dahil edenlere, bir daha kimseyi sevemeyecek olanlara, karanlıktan korkanlara, insanlardan kaçmak için karanlığa sığınanlara, aynı şarkıyı binlerce kez dinleyenlere, bir de onu hatırlatan şarkılarda paket paket sigara bitirenlere, hala o gideni özleyenlere, yine olsa yine yaparım diyenlere ve hala içindeki adamı/kadını öldürmeyenlere gelsin ..
#İyigeceler

8 Biliyor musun bazen seni unutmuş gibi yapıyorum, hiç sevmemiş hiç özlememiş gibi davranıyorum. Sanki hiç tanımamış gibi yaşıyorum. Sonra aklıma geliyor, bana "seni seviyorum", "seni hiç bırakmayacağım" deyişin aklıma geliyor; darmadağın oluyorum. Yeniden deniyorum, yeniden kendimi kandırıyorum, bu seferde gülüşün geliyor aklıma, bütün ezberim bozuluyor. Sokaklara atıyorum kendimi, kalabalıklara karışıyorum. Kitaplar okuyor, bir ders gibi çalışıyorum seni unutmayı. Sonra o seni unutmaya çalıştığım kalabalıklarda herkesi sana benzetiyor, sokaklarda seni arıyorum.
Ne olurdu bana bir kere inansaydın, bir kere baksaydın. Yalandan da olsa, seviyormuş gibi yapsaydın? Senin için çarpan bu yorgun yüreğimi bir kere hissetseydin, beni bir kere anlamaya çalışsaydın? Sahi, hiç düşündün mü yokluğunda ne yaparım, sensiz nasıl yaşarım diye?
Dur ben söyliyim sana, içten içe çürüyorum şimdi, içten içe eriyorum. Unutmuş gibi yapıyor, kendi kendimi avutuyorum. Yeniden mutlu olacam mı, yeni baştan bir başkasını sevebilecekmiyim diye soruyorum kendime. Aşkı sorguluyorum yeni baştan, gerçekten yalanmıymış, gerçekten yokmuymuş diye. Hep mi hüsranla biter, hiç mi mutlusu yokmuş diye. Sonra anlıyorum, ne yapsam olmayacağını anlıyorum, çünkü insan ezberindekini unutmazmış, unutamıyorum bende seni.